O, to znowu ty.
To twoja dziewczyna?
Skądże.
Tak myślałam.
Seungjo, skoczymy na kawę?
Nie, muszę już iść.
Już jesteś?
- Zaczekaj... - O co chodzi?
Ta dziewczyna z sali wykładowej...
Hera Yoon?
Ma na imię Hera? Ostatni rok?
A wygląda, jakby była na ostatnim?
Mówią na nią... bogini pierwszoroczniaków.
Bogini? A więc też jest nowa?
Dostała się z drugim wynikiem.
Ty jesteś pierwszy.
Dlaczego studiuje akurat tam?
Jesteś zazdrosna?
Niby o co? Nie jestem.
Dlaczego? Masz do tego prawo.
- Przecież się całowaliśmy. - Całowaliśmy?
Czyżby był to nasz drugi pocałunek?
Ale się zarumieniłaś.
Znów mnie nabrał.
Ten pocałunek nic dla niego nie znaczył.
Potraktował go jak żart.
Mam mu natłuc?
Wtedy ją znienawidzi.
Trudna sprawa.
Racja.
O, kurczę. Muszę już iść.
A nasz lunch?
Muszę iść do pracy.
Do pracy?
W salonie naprzeciw szkoły.
- Naprawdę? Gratulacje! - Dobra robota!
To dopiero początek. Muszę zacząć piąć się od zera.
Tak czy inaczej pracuję, więc nie pójdę z wami na lunch.
Jem, kiedy nie ma klientów. Wpadnijcie w wolnej chwili.
Muszę już lecieć.
Do zobaczenia.
- Powodzenia! - Trzymaj się!
Ja też nie mogę z tobą iść.
Ostatni rok zabiera nowych na lunch.
Zjem więc sama...
Wybacz, Hani. Przepraszam.
Nie chcę jeść sama.
Kotlet wieprzowy, z kurczaka, pieczeń...
Myślisz, że trzeba to czytać?
Cześć.
Właśnie miałam cię zapytać, czy nie masz ochoty ze mną zjeść.
- Zamawiasz kotlet wieprzowy? - Poproszę pieczeń.
Dla mnie to samo.
Podwójne warzywa.
Dla mnie również.
Przepraszam, chyba ktoś się pomylił.
Co? W czym problem?
Jungu?
Panie Geniuszu, ma pan coś do moich sprawiedliwych porcji?
Cześć, Hani. Dawno się nie widzieliśmy.
Skąd się tutaj wziąłeś? Nie pracujesz już u taty?
Pracuję tam wieczorami, a w dzień tutaj.
Ciężko pracuję i sporo zarabiam. Możesz za mnie wyjść.
Czekam.
Chodzisz z nim do jednej szkoły.
Myślisz, że bym mu odpuścił?
Seungjo. No i co? Zaskoczony?
Tak, zaskoczony.
Jak można się tak uczepić dziewczyny?
Uczepić?
To się nazywa miłość. Wiesz w ogóle, co to takiego?
Mów ciszej.
Wyda mi pani normalną porcję?
A cóż to? Dlaczego nakładasz tak mało?
Bong, tak nie wolno.
Tyle mu wystarczy, proszę pani.
Smacznego.
Hani! Smacznego.
Usiądźmy tutaj.
Hani!
Zaraz cię dogonię.
Znalazłem cię! Długo mi to zajęło.
Kyungsu, kopę lat.
Kopę?
Dlaczego nie skontaktowałeś się od razu? Nieładnie.
A powinienem?
Jeszcze pytasz? Ty draniu.
Może od razu przejdę do rzeczy.
- Zapisałeś się do klubu? - Do klubu?
Nie mam po co.
Musisz mieć powód?
Nie bądź taki... Po prostu się zapisz.
Z tobą pojedziemy na krajowe zawody.
Krajowe zawody?
Nie, już nie gram.
Słuchaj, Seungjo. Gdy poszedłeś do liceum,
to kto ci dał Pamiętnik Czerwonego Pantofelka ?
Pamiętasz? A rok później najgorętszy hit ściągnięty z Internetu...
Zgoda.
Zgodziłeś się. Czyli umowa stoi?
Dzięki. Równy z ciebie gość!
Przyjdź do klubu po zajęciach.
Dobrze.
Trzymam cię za słowo!
Klub?
Cześć.
Nie masz zajęć?
Długo jeszcze będziesz mnie śledzić?
Nieważne. Co to za klub?
Nie powiem.
Dlaczego?
Bo pewnie tam za mną pójdziesz.
Ale ja za tobą nie chodzę...
Pomóc ci w czymś?
Cześć! Kyungsu.
- Jesteście. - Lista nowych członków.
Gdzie ona się podziała? Chodź.
A jednak.
Wejdź i usiądź.
Kogo my tu mamy? Witam.
Co? Dzięki Bogu, że go śledziłam.
Dobrze grasz w tenisa?
Nie, to znaczy, nie wiem. Nigdy nie grałam.
To co tu robisz? Dla ciebie to tylko zabawa?
On powiedział, że nie trzeba mieć doświadczenia.
Liczą się chęci i pasja.
Naprawdę?
Odpuść jej, i tak nie zrozumie.
Okej. Domyśliłam się.
Proszę wszystkich o uwagę.
Może ja zacznę.
Ponieważ to pierwsze spotkanie, każdy się przedstawi.
Treningi zaczynamy w czwartek, więc przynieście swoje rakiety.
Jestem Kyungsu Wang. Będę waszym trenerem.
- Studiuję filozofię na drugim roku. - Na drugim?
Mam 21 lat.
21?
Przepraszam.
Nie szkodzi. Nawet mama mówi do mnie „proszę pana”,
bo wyglądam za staro jak na jej syna.
Dziękuję, chyba przełamaliśmy lody.
W takim razie przejdę dalej.
W tym roku
do naszego klubu Top Spin Tennis Club dołączy najlepszy pierwszoroczniak.
Co ważne,
dwa lata temu wygrał krajowy turniej licealistów.
Seungjo Baek.
W tym samym turnieju pierwsze miejsce zdobyła
Hera Yoon, tyle że w sekcji żeńskiej.
Miło was poznać.
Z nieznanego mi powodu
zapisuje się do nas bardzo mało dziewcząt.
Jednak w tym roku
znalazła się dziewczyna, która chce z nami trenować.
Nazywa się...
Hani Oh.
Hani Oh, studentka nauk społecznych.
Od jak dawna grasz w tenisa?
Nigdy nie miałam w ręku rakiety.
Grałam w badmintona.
Powitajmy ją. Dziękuję.
Nic ci nie jest?
Spoko, a to było super.
Silnie uderzasz. Nabierzesz wprawy.
Przepraszam.
Naprawdę nic się nie stało.
Fajnie wyglądasz.
Naprawdę?
No jasne. Bardzo ładnie.
Masz już wszystko?
Cóż... Muszę wszystko przygotować.
Od razu widać, że to twój pierwszy raz.
Mówi się, że głupki kupują długopisy tuż przed egzaminami.
Tak, we wszystkich kolorach.
Jesteś blisko związana z Kyungsu?
Tak, bardzo go lubię. Przypomina tofu.
Tofu?
Jest delikatny i miły. I przyjacielski.
Nie to, co inni.
Prawdziwa ciemnota z ciebie.
Chodź.
Chodźcie wszyscy! Kyungsu!
Dziś pierwszy trening, test umiejętności.
Na mój znak wejdziecie na kort i odbierzecie serwis.
Kyungsu będzie serwował.
Nie ma się czym stresować.
Chcemy tylko sprawdzić wasz poziom. Nie denerwujcie się.
Każdemu z was zaserwuję pięć piłek.
Nie przesilajcie się, bo zrobicie sobie krzywdę. Ostrożnie.
W deszczu też będziemy ćwiczyć?
Deszcz i śnieg nam nie straszne. Za chwilę zaczynamy.
Ruszcie tyłki!
Ślamazary!
Mansik Han, mechanika.
Co ty wyprawiasz? Uderz piłkę. Jeszcze raz.
Patrz na piłkę.
Co to ma być?
Odbij choć raz!
Dlaczego nie uderzasz?
Następna Hera Yoon.
Kyungsu! Postaraj się. Zaserwuj tak, jak trzeba!
Następny.
Seungjo Baek.
Siema, Seungjo. Miło cię widzieć. Chciałem cię spotkać na korcie.
Liczę na dobry mecz.
Dałem ci fory, bo nie grałeś przez parę lat. Chyba niepotrzebnie.
Dzięki, traktuj mnie łagodnie. Poszczęściło mi się.
Ty smarkaczu...
Dobra, wystarczy.
Dobry mecz.
Cholera, nieźle się wkurzył.
Widzę. Następna osoba ma przerąbane.
Ostatnia jest Hani Oh.
Hani Oh! A ty dokąd? Wyjdź na kort.
Pan Tofu cię woła, śmiało.
To twoja wina!
Chodź!
Przepraszam...
Ustaw się.
Wybacz, ale to mój pierwszy raz. Zaserwuj lekko...
Ciszej! W tenisa nie gra się ustami.
Myślisz, że gramy w dwa ognie? Uderz piłkę!
Jeśli jeszcze raz uciekniesz, to...
Hani, żyjesz? Boli cię coś?
Otwórz oczy! Leci jej krew z nosa!
Właśnie! To się nazywa duch walki!
Próbować za wszelką cenę odbić piłkę!
Brawo, Hani!
No to na zdrowie!
Wszystko w porządku?
Ten dziwak poza kortem jest spoko.
Naprawdę?
Tak. Ze wstydu nawet nie podejdzie.
Jak to jest, że oboje jesteście piękni, mądrzy i umiecie grać w tenisa?
To niesprawiedliwe.
Pewnie każdy was lubi.
Nie bardzo.
Kłamca. Hera na pewno ciągle randkowała.
Nie interesowały mnie randki.
Dlaczego?
„Inni są moimi wrogami, ale potrzebuję ich,
bo dzięki nim chcę poznać swoją tożsamość”.
Po to są randki.
A co to tożsamość?
Tożsamość wszystko zwycięża, dzięki pragnieniu i woli.
A szanując czyjąś tożsamość, kochamy.
Mówiąc prościej.
Zbyt skomplikowane? Najlepsze dopiero przed nami.
„Dlatego miłość oznacza utratę własnej tożsamości
i wejście w czyjeś posiadanie.
Wtedy rodzi się nienawiść.
Dlatego miłość zawsze skazana jest na porażkę.
- Co to ma być? - Rozbolał mnie mózg.
Lubisz Sartre'a?
Wolę jego związek z Beauvoir.
Sartre i Beauvoir? Słyszałam.
Zaraz, wy ich przypominacie.
Poznali się na egzaminie, mieli dwa najlepsze wyniki.
Otóż to.
Poważnie? Nie wierzę. Istny Seungjo w spódnicy.
Lepiej na nią uważaj.
Złamałaś nos na treningu, bo chciałaś być z ukochanym.
Co jest? Wiosną byłaś taka szczęśliwa.
Ledwo zima się skończyła, a już nastała kolejna.
Jeszcze nie wszystko stracone.
To znaczy?
Ty tutaj?
Co za przypadek, że mamy razem zajęcia.
Bardzo się cieszę. Podobno nie będzie tu łatwo.
O, tak! Mam zajęcia z Seungjo.
W liceum nie mogłam o tym nawet marzyć.
Nareszcie! Wiosna wróciła do mojego życia.
Ten z tyłu przyszedł z tobą?
Hej, Hani.
Co ty tu robisz?
Jak to? Nie cieszysz się? Kiedyś uczyliśmy się razem.
Nie wiedziałem, że lubiłeś się uczyć.
Wiesz, jak trudno wyrwać się ze stołówki?
Macie taką swobodę?
No cóż, szkoda mi tych, którzy zostali, ale co ja mogę?
Wolne?
Cóż za przypadek. Kolejne wspólne zajęcia.
Co zwykle jecie na śniadanie?
Nie mam pojęcia, co mówi.
Hani! Rozumiesz coś z tego?
Jungu, ciszej.
Słucham?
Dlaczego masz plaster? Coś co się stało?
Co? Ja?
Co on powiedział?
Przepraszam.
Ja być cicho.
Jak kiszka.
Jak myszka?
Z czego się śmiejecie? Dobra jest.
A kim ty jesteś?
Ja?
Nie masz podręczników. Zapisałeś się na te zajęcia?
Czego on ode mnie chce? O, cholera.
Koleś.
Przepraszam. Jestem uczniem liceum.
Tak, jestem z liceum.
Co to znaczy?
Chodzisz do liceum?
Nie, chodziło mi o to, że nie studiuję, że się tu nie uczę.
Płacimy wysokie czesne. Nie nachodź nas i idź sobie.
Nachodzę was?
Skoro nie masz mózgu, to zamilcz.
Nie ma nic gorszego niż facet bez mózgu.
Jesteś jak szkodnik.
Masz dzisiaj wolne?
Na studiach nie jest... tak łatwo.
Coś się stało?
Nic takiego.
Jest tak wielu ludzi, wszyscy są mądrzy i piękni.
Myślę, że Seungjo woli dziewczyny, które są śliczne, mądre i szczupłe.
Prawda?
Jest tam taka dziewczyna?
Hani.
Wyglądam bardzo młodo, ale mam już swoje lata.
Nie oceniaj nikogo po pozorach.
Wy dwoje stanowicie idealną parę.
Pasujecie do siebie.
Tak jak one.
Może i tamta jest idealna.
Ale co z tego, skoro do niego nie pasuje?
Spójrz.
Nic na to nie poradzimy.
Nie musisz się więc o nic martwić, dobrze?
Tak.
W porządku.
Przestań już, bo zrobisz dziurę.
Co słychać, Eunjo?
Przybory do kaligrafii?
Dobrze. Kałamarz i papier?
Co tak patrzysz? Nie słyszałeś, jak cię wołałam?
Hani! Po co przyszłaś do mojej szkoły?
Jechałam taki kawał, żeby ci to przynieść. Mam zabrać?
Oddaj.
Powiesz mi, na co patrzysz?
Aha, już wiem. Na nią, prawda?
- Bardzo ładna. - Większość jest ładniejsza od ciebie.
Ty łobuzie!
- Proszę. - Dziękuję.
Już nie chcę się bawić.
Dobrze. Może się poczęstujesz?
Nie chcę przytyć.
Trochę mogłabyś. Zagramy w szachy?
To nudne.
Szybko! Wymyśl coś ciekawego!
Chcę iść do domu.
Mama powiedziała, żebyś została na kolację.
Seungjo!
Jesteś koleżanką Eunjo?
Świetna robota. Mądry chłopiec.
A to...
Powinno być tutaj.
Super.
Mogę zostać na kolację?
Chcesz dokładkę?
Wystarczy, dziękuję.
Ty bystrzaku.
Seungjo!
Wierzysz w miłość od pierwszego wejrzenia?
Nigdy o tym nie myślałem.
Ja nie wierzyłam. Uważałam, że to bajka.
Ale już wierzę.
Gdy wszedłeś do pokoju,
wszystko wokół ciebie się rozmyło.
Nie widziałam nic oprócz ciebie.
Poczekaj na mnie przez te siedem lat.
Eunjo.
Siedzisz tu sam, bo Sarze podoba się twój brat?
Ona jeszcze nie wie, jaki jesteś wspaniały.
Skarbie.
Chcę zostać sam.
Daj spokój. Jesteś taki uroczy.
Gdzie jest Eunjo?
Zmartwiłeś się?
A co ja zrobiłem?
Udajesz.
Już rozumiem. Udajesz, że tak nie jest, ale ja wiem.
O czym mówisz?
O tym, że udajesz.
Gdy już chcę się poddać i myślę, że to się nigdy nie uda,
ty się do mnie uśmiechasz...
Mówisz coś, żeby mnie zmylić. Robisz ze mnie idiotkę.
O czym ty mówisz?
Jak chcesz. Powodzenia.
Oboje jesteście idealni. I zepsuci.
Mówisz o Herze?
- Nie chodzi ci o Eunjo. - To jedno i to samo.
Lepiej się czuje?
Odejdź! Nie chcę cię widzieć. Wszystko przez ciebie.
Idź stąd.
Przepraszam.
To ty ją przyprowadziłaś. Bez pytania.
Masz rację. Moja wina.
Znasz mnie.
Bardzo mi przykro. Wiem, że żadne słowa nie pomogą.
Co wiesz? No, co wiesz?
Wiem...
Znam to uczucie jak nikt.
Wiem jak to jest, gdy ukochana osoba nawet na ciebie nie patrzy.
I się uśmiecha...
Bardzo dobrze wiem, jak to boli. Nawet nie można być zazdrosnym.
Mówisz o moim bracie?
Eunjo, wiesz co?
To musi być cud, gdy dwoje ludzi się w sobie wzajemnie zakochuje.
Myślisz, że kiedyś mi się to przytrafi?
Może.
Przestań.
Nie rób tak.
Poszukać jakiegoś mieszkania?
Szefie! Rzuci pan okiem?
Dobrze, ale... Dlaczego to jest takie twarde?
Ugniatałeś w jedną stronę?
Nie, na przemian.
Tak myślałem.
Dobrze przyprawiłeś. Użyłeś solirodu?
Tak, uwielbiam go.
Ta trawa jest nie tylko słona.
Ma bogatszy smak, jakby słodkawy.
Masz rację. Soliród i śliwki - nic więcej.
Ciszej, bo ktoś usłyszy sekret.
Idź i zagnieć ciasto jeszcze raz.
Co mam z tym zrobić?
W lodówce jest drugie ciasto. Zmieszaj je.
Tak, szefie.
Mam cię.
Kiedy się dowiem, jak zrobić makaron? Muszę się nauczyć i pokazać Hani.
- Słuchaj, Jungu. -Tak, szefie.
Zależy ci na Hani?
Szefie...
Wstyd mi mówić, skoro szef pyta wprost jako jej ojciec.
Nie skończyłbym liceum, gdyby nie Hani.
Wszyscy mnie unikali, bo ciągle wpadałem w kłopoty,
ale Hani zawsze mnie lubiła. Dzięki niej skończyłem szkołę.
Nie wiedziałem.
To prawda, szefie.
Dobrze to robię? Do środka.
Naprawdę mieszkacie w jednym domu.
- Cześć. - Cześć, Eunjo.
Mamy do zrobienia projekt grupowy.
Musimy pozbierać materiały. Pouczysz się w bibliotece?
Jaki projekt?
Na zajęcia z rozumienia filozofii zachodniej.
To twój brat?
Tak. Eunjo.
Chodź na górę.
Śliczna.
Tu jest dużo ładniej. I są o wiele lepsze widoki.
Mówi się, że na zachodzie wizyta kobiety w domu
to gest wyrażający jej zgodę na seks.
To co robimy?
Najpierw szukamy informacji osobno?
Dobrze. Wszystkiego i tak nie zdążymy zrobić.
Jaki będzie temat naszego badania?
Przychodzi mi na myśl słowo „szczęście”.
Co? Szczęście?
Szczęście?
Wspaniale. Przez odrzucenie do szczęścia!
- Co powiesz na filmik zamiast eseju? - Filmik?
Na przykład animacja plastelinowa.
Ukażemy początek i koniec.
Przeniesiemy ideę szczęścia na film.
Masz aparat?
Cześć, mamo.
- Pożyczam aparat. - Aparat?
Seungjo robi projekt z koleżanką. Zadanie w parach.
Naprawdę?
Tak, przyszła tu. Jest bardzo ładna.
Co? Dziewczyna?
Bez domysłów. Profesor nas pogrupował.
Później go oddam. Eunjo, pożyczę sobie twoje przybory.
Dobranoc.
- Wzajemnie. I zamknij drzwi. - Bez obaw.
Dobranoc. Do jutra.
Wszyscy poszli na studia,
zapisują się do klubów i mają angielski...
Czuję się, jakbym stał w miejscu.
Co ja mogę? Muszę się szybko nauczyć i zostać najlepszym szefem kuchni.
Wtedy oświadczę się Hani.
Hani. Co ty teraz robisz?
Może do niej zadzwonię?
Nigdy nie dzwoniłem do niej tak późno.
Denerwuję się.
Seungjo, rozłożysz płatki?
Może być?
- To twoja mama? - To jest...
- Dobry wieczór, Pani Baek. - Witaj.
Wspólny projekt?
Tak. Powinniśmy byli panią zapytać.
Proszę wybaczyć, nie chciałam się wpraszać bez pozwolenia.
Nie szkodzi...
- Gdzie Hani? - Pewnie w pokoju.
Gdzie ona się podziała? Miała być w domu.
Jej telefon tu jest.
Nie ma jej w pokoju.
Naprawdę? Może wyszła.
Hani! Hani!
A to kto?
Skąd się wziąłeś, kolego?
Pierwszy raz widzę go szczęśliwego.
Czy Seungjo czuje... to, co nazywają szczęściem?
Gotowe.
Przyniesiesz mi trochę wody?
Ojej, przecież my nic nie jedliśmy. Zaczekaj chwilę.
Cholera.
Mam skoczyć?
Nie mogę teraz na nią wpaść.
Wolę zginąć.
Słucham?
Nie, wyszłam.
U znajomego. Robimy projekt.
Już skończyliśmy.
Zadzwonię, gdy będę wracać.
- Ja już wychodzę. - Na razie.
Może zobaczymy się wkrótce na korcie.
Nie będziesz wiecznie zbierać piłek.
Bardzo się starasz. Przychodzisz nawet, jak nie ma Seungjo.
On nie przyjdzie?
To ty nic nie wiesz?
Jest członkiem specjalnym.
Zapisał się, ale może przychodzić, kiedy chce.
Mieszkacie razem. Jak to możliwe, że nie wiesz?
Chwileczkę. To znaczy, że...
nie jesteście ze sobą blisko?
Super.
Szkoda, że nie mam konkurentki.
Zachowuje się jak dorosła.
Jesteśmy w tym samym wieku. Czemu ja jestem tak niedojrzała?
Będzie przychodził, kiedy chce?
Po co się tu zapisywał? Dlaczego ja zbieram te piłki?
Tato.
No co?
- To bardzo ostre. - Lubię pikantne.
Lubisz...
grać w tenisa?
To trudne.
Tak?
Dlaczego do mnie zadzwoniłeś?
Dodaj więcej rzodkiewki.
Pytałam, o co chodzi.
Wyprowadźmy się, Hani.
Nie możemy tam zostać na zawsze.
Ale...
Cóż...
Ja ciągle pracuję, więc mi to nie przeszkadza.
Ale tobie jest ciężko.
To mnie boli.
Wyprowadźmy się.
Poszukam mieszkania.
Wszystko w porządku?
Ostre.
Chyba dodałam za dużo chili.
Aż lecą mi łzy.
Mówiłem, że będzie pikantne.
Nie, nie chcę, żeby Hani odeszła.
Nie podoba mi się to. Nie.
Kochanie, uspokój się.
Hani się wyprowadzi...
Posłuchaj, Gidong.
Nie musisz. Chcemy, żebyście tu zostali.
Przecież was nie utrzymujemy. Płacicie nawet rachunki.
Dziękuję, ale zbyt długo tu jesteśmy. Seungjo i Eunjo mogą czuć się nieswojo.
Myślę, że dzięki temu... Hani przestanie myśleć o Seungjo.
Jeśli o to chodzi... zostaw to mnie.
Dziękuję, nie trzeba.
Jak to?
Tak czy inaczej, to ich problem.
Dobrze wiesz, że Seungjo...
Co ja pocznę...
A jeśli... Hani i Seungjo się pobiorą i Hani tu zamieszka?
Po kłopocie.
Bardzo kocham Hani. Jest radosna i żywa.
Pełna zapału i słodka.
Seungjo musi ją polubić. Jestem pewna!
Moja córeczka ma wielkie szczęście.
Tak mocno ją kochasz.
Nie płacz.
Słuchaj, Hani się wyprowadza.
Ona i jej ojciec się wynoszą.
Nie cieszysz się?
Mieliśmy z nią problemy od początku!
Wyprowadzasz się?
Rozczarowany?
No cóż...
Skoro tak, to wszystko wróci do normy.
Tak.
Mam nadzieję.
Muszę się spakować.
Dobranoc.
Hani, chodź. Czekają na nas na dole.
To już wszystko?
Tato.
Wiem...
Geumheui.
Gidong.
Seungjo. Eunjo.
Jesteśmy wam wdzięczni.
Przepraszam za wszystkie kłopoty...
No dobrze.
Zapraszam was do swojej restauracji.
Hani, pożegnaj się.
Dziękuję wam za wszystko.
Ofiarowałaś mi wspaniałe wspomnienia,
przygotowywałaś pizzę i wspaniałe jedzenie,
zrobiłaś sobie z nami klasowe zdjęcie,
zaprosiłaś moje przyjaciółki na rodzinny kemping na plaży,
wydałaś przyjęcie, gdy dostałam się na studia. Nigdy tego nie zapomnę.
A to wszystko, kiedy tu mieszkałam.
Naprawdę.
Hani.
Przepraszam za wszystkie problemy.
Do widzenia...
Nie wiem, jak bez ciebie przeżyję.
Nie ułatwiasz jej pożegnania.
Dbaj o siebie.
Ty też, i odwiedzaj mnie.
Jedźmy już.
Dobrze, tato.
Do zobaczenia.
Dobrze, chodź już, Hani.
Zapnij pas.
Nareszcie odzyskałem swój pokój.
Eunjo!
Mamo, co na śniadanie?
To twoja wina, Seungjo!
Wszystko w porządku?
Dobrze się czujesz?
Całkiem go sobie odpuściłam.
Chcesz się założyć?
Ty z Hani.
Co?
Zdajesz sobie sprawę, jak bardzo próbuję o tobie zapomnieć?
Ona jest dziwna.
Pamiętaj o tym. Ja jestem jak dom. Będę zawsze czekał na twój powrót.
Na pewno zauważyłaś, że on mi się podoba.
Lubię cię.
A ty?
Żegnaj, Seungjo.